Maandelijks archief: februari 2016

Op onze Motosikals door Maleisië

Na de spanning om de grens van Thailand over te komen, was de Maleisische grens een eitje. De mensen waren super vriendelijk, spraken perfect engels en vroegen geen extra geld voor het invullen van onze Carnets en het afhandelen van de documenten.

Op naar Penang, Georgetown, waar we de Duitsers weer zouden ontmoeten. Via binnenwegen waarvan het wegdek super was kwamen we rond een uur of half 6 aan op de plek van bestemming. Na de grens hadden we nog even gegeten bij een lokaal tentje, waar het eten heerlijk was. Een mix van Indiaas, Indonesisch en Maleisisch, wat een geweldige keuken! De eigenaar bleek uit India te komen, maar leefde bijna z’n hele leven al in Maleisië. Hij was alleraardigst en legde ons het een en ander uit over de Maleisische keuken en over het land zelf. We vroegen hem vervolgens naar zijn geloof en hij vertelde dat hij Katholiek was, maar ook Moslim. Is dat niet hoe het zou moeten zijn? De eerste indruk die we van Maleisië kregen is dat de mensen tevreden zijn en of ze nou Katholiek, Moslim, Hindu, Boeddhist, Christen of een ander geloof hebben in het grootste deel van het land leven deze mensen in vrede bij elkaar en met elkaar. Waarom zou dat niet overal zo kunnen? Net als de politiek in de ‘democratische’ landen… Daar ben je ook niet per se extreem links of rechts. Waarom zou je inderdaad geen katholiek en moslim tegelijk kunnen zijn?

So far so good voelde Maleisië dus wat betreft mensen, natuur en het stadje Penang waar we aankwamen was super gezellig! Alleen de temperatuur was toch wel warmer dan Thailand. Na een paar minuten was je shirt al nat van het zweet en de hoge luchtvochtigheid, dat was toch wel even wennen. Na een paar dagen in Penang waren we toe aan een wat koelere omgeving. We hoorden dat de Cameron Highlands, bekend om zijn theeplantages, super waren. Daar aangekomen was het inderdaad een stuk koeler en de temperatuur was voor het eerst weer super om een warme koffie te bestellen! De theeplantages zijn erg mooi om te zien, maar helaas is een groot deel van het gebied ook bebouwd met kassen. Na de koelte zijn we naar het Taman Negara, het oudste regenwoud van het Maleisische vaste land gereden. De hitte was daar ook ietwat ondragelijk, maar gelukkig viel er aan het eind van de dag vaak een flinke tropische regenbui waardoor het weer iets afkoelde.

We besloten de eerste dag even te relaxen en plannen te maken voor de komende dagen. Het leek ons leuk om in ieder geval een flinke wandeling te maken in het regenwoud en het bleek dat dit goed mogelijk was door de aangelegde paden. Die avond kwamen we ook 4 mannen uit Oekraïne tegen, die op vakantie waren en ook wel een stuk wilden lopen. We besloten de volgende ochtend vroeg met elkaar te vertrekken voor een wandeling. Eerst liepen we naar de Canopy walk (een aangelegde hangbrug door de bomen), maar helaas was deze gesloten. Daarna besloten we verder te lopen en na een wandeling van 8km, genoeg bloedzuigers en andere insecten waren we voldaan en weer terug bij het dorpje. Een mooi stuk regenwoud om te lopen en inderdaad redelijk gemakkelijk om zelf te doen, zolang je niet te ver het regenwoud in gaat.

Na onze ervaring in het regenwoud besloten we verder zuidwaarts te rijden naar een stadje aan de westkust, Malakka. Een stad, die door vele Europese landen is gekoloniseerd en waardoor je ook nog veel Europese straatnamen ziet. Ze hadden er zelfs ’the Dutch square’. Verder hadden ze super eettentjes en zelfs een restaurant waar je sate hotpot, soort satésaus fondue, kon bestellen. ’s Avonds vormde er dan ook een flinke rij locals voor de eettent en we snapten waarom, het was ook echt super lekker! Na het stadje Malakka werd het tijd om naar Kuala Lumpur te gaan om uit te zoeken hoe we onze motoren konden verschepen. We hadden de afgelopen dagen besloten om niet met de motoren naar Indonesië te gaan i.v.m. het regenseizoen. De wegen schijnen vaak onbegaanbaar en flink lastig te berijden indien begaanbaar en 6 weken Indonesië in het regenseizoen leek ons niet ideaal. Daarom besloten we een mogelijkheid te zoeken om de motoren naar Perth, Australië, te verschepen en vanaf daar de zuidkust af te rijden naar Sydney. Op naar Kuala Lumpur om onze mogelijkheden uit te zoeken!

Onderweg richting Kuala Lumpur waren we nog even gestopt in het stadje Kajang, waar de saté super schijnt te zijn en ook is! In Kuala Lumpur aangekomen besloten we eerst naar Sunny motorcycles te gaan. Een man die zijn motorzaak heeft vlak buiten het centrum van de stad. Via een horizonsunlimited.com, een biker forum, kregen we te horen dat hij veel wist over het verschepen van motoren naar Australië. Daar aangekomen waren we meer dan welkom en was hij zeker bereid om ons te helpen. Vaak hielp hij overlanders hun motoren via luchtvaart naar Australië over te brengen, maar ons plan was eigenlijk om het via de scheepvaart te doen, zodat we nog wat tijd hadden om Indonesië te bezoeken als de motoren op de boot stonden. Helaas had hij er niet veel ervaring mee, maar hij ging het voor ons uitzoeken. Verder moet je motor brandschoon zijn als je deze naar Australië wil verschepen dus we besloten om sowieso maar te beginnen met het schoonmaken, want daar zouden we nog wel even mee bezig zijn.

De volgende ochtend kwam Sunny met goed nieuws. Hij had via social media iemand gevonden die 2 Australiërs hielp om hun motoren te verschepen naar Perth. 5 dagen later zouden we de motoren bij hem kunnen afleveren en zouden de 4 motoren samen in een container op de boot naar Australië gaan, spannend! De eerste keer dat ze op reis zouden gaan zonder ons… Maar voordat het zover was, werd het tijd om alles nog even flink goed schoon te maken! Na 3 dagen poetsen hadden we de motoren brandschoon gekregen, alle camping spullen en spullen in de koffers omgekeerd en onze moto rgear schoongemaakt. Een heel karwei, maar daardoor hoopten we een boete bij de Australische douane te voorkomen (ze schijnen nogal streng te zijn wat betreft de quarantaine). Daarna werd het tijd om ze in een container te stoppen waar we met de 2 Australiërs nog bijna een dag aan kwijt waren. De shipping maatschappij had mannetjes geregeld die wel wisten hoe ze motoren moesten vast zetten in een container… uhmmm niet dus! Gelukkig konden Bjorn en de 2 Australiërs er wel wat van en stonden ze uiteindelijk alle 4 veilig en vast met sjorbanden. Klaar voor vertrek! Na afscheid genomen te hebben van onze motoren besloten we onze vliegtickets te boeken naar Indonesië, onze laatste stop in Azië!


3 maal is…

Na Cambodja was het tijd om onze motoren weer op te halen in Bangkok. Dit werd de 3de en ook de laatste keer van deze reis dat we Thailand in zouden gaan. Met de bus vanuit Cambodja naar Bangkok was een trip die we toch niet snel weer over zouden doen. Door continue met eigen vervoer gereisd te hebben, kwamen we erachter dat het openbaar vervoer (helemaal in Azië) toch echt wel verschrikkelijk is en veel geduld van je eist. Daarom waren we ook blij toen we in Bangkok aankwamen dat we bij Gigi en Olivier konden logeren voor een aantal nachten en rustig onze motoren konden ophalen. De bikes waren weer helemaal good to go en gefixt! Na 6 weken was het super om ze terug te zien en in de stad was het even wennen om weer wat meer pk’s te hebben. Maar toen we eenmaal verder gingen reizen richting het zuiden van Thailand was het heerlijk om op de snelweg het gas open te kunnen trekken.

De eerste rit op de motoren in Thailand was meteen een flinke. Na 750 km over goede wegen kwamen we aan in Khao Sok National park. Een super gebied waar je het gevoel hebt door Jurrasic park te rijden. We vonden een klein bungalowtje ergens midden in de natuur, een heerlijke plek om even bij te komen van de drukte van Bangkok. Daarna wilden we onze weg vervolgen naar Koh Lanta, een eiland vlak voor de kust, om te gaan duiken. Met onze motoren was het gemakkelijk om op het eiland te komen via een ferry en we vonden een mooi bungalowtje aan het strand waar we ongeveer een korte week wilden blijven. Het werd tijd om bij een duikschool een aantal duiken te gaan regelen! We gingen een aantal duikscholen langs om te kijken wat ze te bieden hadden en uiteindelijk werd het FlipFlop divers, een duik school van een Zuid Afrikaan. De planning was 3 dagen duiken naar verschillende plekken en onze ‘nitrox specialty’ halen. Helaas na de eerste dag duiken, liep Willemien een reverse blok op aan een van haar oren en was het advies voor 2 weken niet duiken. Dat was even balen, maar alsnog konden we onze theorie halen voor de ‘nitrox specialty’. Die was in the pocket!
Na Koh Lanta besloten we richting Maleisië te gaan rijden. Op de ferry naar het vaste land kwamen we een Duits stel, Mona en Bjarne, tegen op hun motoren. Zij waren ook onderweg naar Maleisië en we besloten samen een stukje op te rijden. Halverwege de route richting de grens sliepen we nog een nacht in een klein stadje en de dag daarna werd het tijd om Maleisië in te gaan! Helaas was ons document voor de motoren verlopen, omdat ze langer dan 1 maand in Thailand waren. Ook was het ons niet gelukt om deze documenten te verlengen en dat betekende waarschijnlijk een boete van 250 euro per motor bij de grens. Van te voren hadden we wat mogelijkheden besproken om onder deze boete uit te kunnen komen en het werd tijd om te kijken of dit zou lukken. Met Mona en Bjarne hadden we afgesproken om elkaar weer in Penang, Maleisië, te ontmoeten.
Samen met Mona en Bjarne

Samen met Mona en Bjarne

Die ochtend stonden we vroeg op en we hadden een grenspost helemaal in het zuidwesten van Thailand uitgekozen, omdat deze het kleinste was en ons misschien de beste kans zou bieden om geen boete te hoeven betalen. Bij de grens aangekomen, lieten we onze motoren op enige afstand van de grenspost staan en een voor een gingen we onze paspoortstempel halen. Daarna was het enige tijd wachten totdat alle douane beambten in hun kantoortjes waren en toen de kust veilig was reden we langzaam achter de Thaise auto’s de grens over zonder onze motordocumenten te overhandigen. Aangekomen bij de Maleisische post die vlak achter de Thaise lag duurde het nog even voordat we de paspoortstempels kregen en ons Carnet hadden afgehandeld, maar gelukkig kwam er niemand achter ons aan. Na alles geregeld te hebben, waren we gelukkig niet 500 euro lichter en kon ons avontuur in Maleisië beginnen.
Wachten bij de grens

Wachten bij de grens


%d bloggers liken dit: