Auteursarchief: bowil2015

4 augustus 2015

Turkije deel 2: veel kilometers over land en door de lucht in een prachtig landschap.

Door bowil2015

Na 3 weken niet meer op de motor te hebben gezeten hadden we wat kleine opstart probleempjes bij het verlaten van Istanbul. Het begon met het niet willen starten van de Sertao die, nadat we hem met hulp van de mensen van het Radisson omhoog hadden geduwd, vrijwel moeiteloos aansprong met de down hill start techniek.

Weer volledig bepakt en bezakt, reden we met goede moet de stad uit. Tijdens het ontbijt die ochtend had Özgen ons ingelicht dat we het niet hadden getroffen met onze timing om weer op pad te gaan. Het was namelijk 16 juli wat de voorlaatste dag van de ramadan was. Een dag dat alle moslims in het land zijn uitgeput van een maand lang vasten en wel allemaal in de auto stappen op weg naar het platteland om met de familie het suikerfeest te gaan vieren. Dit was erg duidelijk merkbaar. De wegen waren gekkenhuis en na 10 minuten hadden we 1 van de motoren al op zijn kant, nadat we op een paadje een paaltje hadden geraakt met een koffer. Niet alleen was de koffer eraf gevlogen maar ook was het draagrek losgeschoten. Resultaat was dat we na 10 minuten rijden een uurtje van onze klus skills nodig hadden om weer verder te kunnen gaan. Het was ondertussen al 2 uur ’s middags en met goede moed vervolgden we onze weg!
We hadden onszelf het goede voornemen gesteld om in de landen waar het goed kan te gaan kamperen. Om dit dan maar direct op te pakken belanden we op een heuvel in de buurt van Lake Abant waar we verrast werden door de aanwezigheid van tientallen Turkse families die er allemaal op uit waren getrokken met de tent om het einde van de ramadan te vieren. We hadden de motoren nog niet weggezet of de eerste familie begon zich al op een hele vriendelijke manier bezig te houden met waar we onze tent het beste neer konden zetten. Na een minuut of 2 discussiëren hadden we ons plekje gevonden en gingen we aan de slag met onze camping gear. De tent stond nog niet of het buurmeisje kwam aanzetten met een dienblad vol met een heerlijke linzensoep, gevulde paprika’s, lekker brood en een kop warme thee. Wat een super fijn welkom was dat! We hadden namelijk best trek, het was een tikkie fris in de bergen en we hadden zelf natuurlijk nog niks te eten ingeslagen voor de avond.
Nadat we met veel genoegen ons dienblaadje leeg hadden gegeten zetten we onze tent verder op en legden we alle spulletjes binnen. Daarna samen even het dienblad terugbrengen en onze buren bedanken wat ertoe leidde dat we de komende 2 uur lekker bij hen aan het kampvuur glaasjes chai hebben zitten drinken en naar vaders en moeders muziek zitten luisteren. Een goed begin van het vervolg van onze trip in een omgeving waar we ons heel erg welkom voelden.
De volgende dag vroeg op want de weg naar Cappadocië zou erg lang worden, ruim 600km! Na een lange en kronkelende weg kwamen we het gebied binnenrijden, echt mega indrukwekkend! Op een bepaald moment rijdt je de laatste heuvel over en daar ligt het. Een weids uitgestrekt berglandschap met de mooiste kleuren en een pancake structuur. Er is door de erosie, door de wind, een reliëf in aangebracht waardoor het lijkt of je tegen de zijkant van een stapel pannenkoeken aankijkt.
Gelukkig hadden we die middag tijdens ons dagelijkse kebabje online al even een hotelletje geboekt en dat bleek een top plekje te zijn. Een kamer in een oude grot, een mooie plekje voor de motoren en een prachtig uitzicht over de stad, dit alles op 500m lopen van het (toeristische) centrum. Direct besloten om hier 2 nachten te blijven en de volgende dag met de omgeving te gaan bekijken. Super om met onze eigen motortje de routes te rijden die door andere toeristen met quads en gidsen worden gereden. Na een paar uurtjes toeren de motoren weer bij het hotel gezet en te voet naar het hoogste punt om de zonsondergang te bekijken, met zo’n 200 andere toeristen. How romantic….
Die avond vroeg naar bed want de wekker stond om 4.00AM omdat we een ballonvaart hadden geboekt. Een must-do als je hier bent. Vanwege de harde wind was de kans klein dat het door zou gaan maar toch maar het bed uit gekropen. En tot onze verbazing zaten we binnen de kortste keren onderweg in een jeep om de stad uit te gaan naar de take off plaats. Een ongelofelijk mooi beeld om honderden luchtballonnen opgeblazen zien te worden en de eerste al de lucht in te zien gaan. De vaart was een van de meest bijzondere dingen die we ooit gedaan hebben. Met 20 mensen in een mandje onder een ballon en de piloot die tussen alle andere ballonen speelt met de lucht en de warmte om ons door de lucht en door de valleien te manoeuvreren. Adembenemend mooi!

 

 

Daarna was het tijd om verder oostwaarts te gaan omdat de planning met onze visa voor Iran en Turkmenistan redelijk strak was. Eerst nog langs Nemrut Dagi National Park gereden en daarna richting lake Van vlakbij de grens met Iran. Een lange tocht richting lake Van waar we voor het eerst in ons leven in het wild gingen kamperen. Een idyllisch plekje aan het kratermeer, Nemrut Gölü, waar we alleen met z’n tweeën onder een kraakheldere sterrenhemel aan het meer bij een zelf gemaakt vuurtje hebben gezeten totdat het hout op was en we lekker in ons tentje kropen.

 

 

Turkije, wat ben je een heerlijk land om door te reizen.

1 reactie | Geplaatst inTurkije

2 augustus 2015

Turkije deel 1: van Europa naar Azië

Door bowil2015

Turkije is het eerste land waar we een visum voor vertrek voor moesten regelen (niet al te ingewikkeld, het kon gewoon online). Bij de grens waren ze erg relaxt en het duurde allemaal niet te lang. Eerst Griekenland verlaten, waar de douanebeambten hun verbazing over een motorrijdende vrouw uitspraken en ons met een vriendelijke glimlach meteen doorlieten. Turkije waren we na de vragen hoeveel flessen champagne en pakjes sigaretten we importeerden in onze Touratech koffertjes ook zo doorheen.

 

Het eerste wat ons opviel in Turkije was dat er veel verkeer was en ze houden van vlaggen, vooral van hele grote vlaggen! Wel indrukwekkend om een land binnen te rijden en overal grote Turkse vlaggen te zien wapperen. We besloten Istanbul links van ons te laten en meteen zuidwaarts te rijden waar we met de ferry over konden van Europa naar Azië. Een gek gevoel om een kanaal over te steken en dan in een ander continent te komen, terwijl het land hetzelfde blijft.

 

Die avond vonden we een mooi plekje op een camping aan het water vlak onder Canakkale. ’s Avonds een bordje köfte en de volgende ochtend weer op pad richting zuiden. We besloten naar het schiereiland, Namik Kemal, te rijden waar een national park op ligt en daar een mooie camping te zoeken. Maar eerst nog even langs de oude stad Troje gereden, waar we wat oude stenen konden bekijken en in het paard van de Grieken konden zitten. Aangekomen op de camping, wat op een super idyllisch plekje lag, besloten we er twee dagen te blijven om even lekker bij te komen en te relaxen.

 

Na heerlijk uitgerust van het motorrijden en een dagje aan het water boekjes gelezen te hebben, konden we de volgende dag er weer tegen aan. We gingen eerst langs de oude stad Pergamon, vlakbij Bergama, om daarvan de ruïnes te bekijken. Op een hoge berg, uitkijkende over een prachtig landschap, lagen er nog ruïnes van de oude stad en een groot amfitheater. Daarna richting Izmir om bij de lokale BMW dealer een knipperlicht van de GS800 te laten repareren, die door de valpartijen in Albanië gesneuveld was.

 

Vlak onder Izmir bij Kusadasi zochten we een hotelletje om de nacht door te brengen. Een vrij toeristische stad die aan de middellandse zee ligt, dichtbij de oude stad Ephese, en omgeven is door pretparken. Ook ’s avonds was het in de straten een grote licht show en overal probeerden locals spulletjes te verkopen. Ergens in een lokaal tentje heerlijke kebab gegeten en zitten kletsen met een Turkse Nederlander, die in Kusadasi een appartementje had en daar de zomer doorbracht. In het hotel aangekomen, zochten we nog even contact met het thuisfront over de Skype. Helaas ging het niet goed met onze (schoon)vader en kregen we te horen dat hij erg hard achteruit ging.

 

De volgende ochtend besloten we na te horen dat het alleen maar meer achteruit ging met onze (schoon)vader om naar Istanbul te rijden en terug te vliegen naar Nederland. Het zou een lange rit worden van 650 kilometer dus vertrokken we meteen na het ontbijt. Uitgezwaaid door het hotelpersoneel reden we via Izmir en Bursa naar Istanbul. Daar werden we super opgevangen door het hotelpersoneel van het Radisson Blu Tuzla, waar we onze motoren konden laten staan voor de tijd dat we in Nederland zouden zijn. Dit allemaal met dank aan Özgen, de manager van het hotel en een vriend van Bjørn.

 

Met een gerust hart, omdat onze motoren op een veilige plek stonden, vlogen we terug naar Nederland om daar bij de familie te kunnen zijn. De ruime 3 weken in Europa waren een heerlijk begin van onze reis en voor ons al een geschenk.

 

Een reactie plaatsen | Geplaatst inTurkije

2 augustus 2015

De laatste dagen in Europa…

Door bowil2015

Na het spannende Albanië avontuur besloten we de eerste dagen in Griekenland op een eiland door te brengen. Ten eerste om even lekker te relaxen en een aantal dagen op een plek te zijn en ten tweede om het duiken weer op te pakken. Het was alweer even geleden dat we voor het laatste gedoken hadden, ongeveer anderhalf jaar, dus het werd tijd voor een opfriscursus. Uiteindelijk kozen we voor het eiland Corfu, omdat dit een van de eilanden is waar je goed kan duiken. We besloten een plekje te vinden in Paleokasitstra, een dorpje waar een aantal duikscholen zitten.

 

De eerste avond een pitaatje gyros met tzatziki gescoord en een plan gemaakt voor de volgende dag om lekker het water in te gaan met een flesje zuurstof op onze rug. Bij de duikschool aangekomen konden we meteen beginnen met de spullen pakken. Daarna een kleine herhaling van de theorie, die redelijk roestig was. En hop het water in via het strand. Na zo’n 5 minuten onderwater hadden we de smaak al snel weer te pakken en konden we genieten van het onderwater zijn. We zagen een octopus en wat vissen en konden zo’n 50 minuten spelen met onze buoyancy toen de zuurstof redelijk op begon te raken. Ook was het niet warm onderwater dus het was weer tijd om aan wal te kruipen. Daardoor besloten we ook om geen 2e duik te maken, maar dat in Azië weer op te pakken waar het water wat warmer is. Stelletje koukleumen zijn we ook!

 

De volgende dag het eiland rondgereden en Corfustad bekeken. En de dag daarop weer richting vaste land om naar het oosten te rijden. Van een Nederlands stel de tip gekregen om langs de Meteora te rijden wat op onze route naar het oosten lag. Dus waarom niet. Daar aangekomen waren we zeer onder de indruk van dit natuurverschijnsel en de bouwkunde van de locals. Het waren hoge, afgevlakte rotspartijen waarop mensen het wisten te presteren kloosters te bouwen. Na dit mooie wonder reden we door naar de kust waar we droog aan wisten te komen en letterlijk tussen de buien door waren gereden. De volgende dag via Thessaloniki naar het plaatsje Porto Lagos gereden. Dit maal helaas een flinke regenbui gevangen, die gelukkig kort maar krachtig was en na een half uurtje op de motor waren we weer droog. In Porto Lagos, waar we de meest lekkere sardines van de grill en andere vissoorten hadden gegeten, brachten we onze laatste nacht in Griekenland door. De volgende dag op naar Turkije en niet alleen dat… Het betekent ook de oversteek naar een ander continent, Azië!

 

Een reactie plaatsen | Geplaatst inGriekenland

19 juli 2015

Afscheid

Door bowil2015

Na een maandje radio stilte zijn we weer op pad. De afgelopen 3 weken hebben we in Nederland doorgebracht, met veel verdrietige, indrukwekkende en toch ook mooie momenten. We hebben op 26 juni 2015 met veel verdriet op een waardige manier afscheid moeten nemen van onze lieve (schoon)vader, Peter Jense.

Lieve papa, grote vriend, we gaan je missen!!
Toen we het besluit hadden genomen terug naar Nederland te gaan waren we ondertussen aanbeland in Izmir, gelukkig niet te ver bij Istanbul vandaan. Hier woont een vriend van ons die ons direct aanbood om onze motoren en spullen bij hem in het hotel te stallen. Dit is het Radisson Blu Istanbul Tuzla waar hij samen met een super vriendelijke crew een bizar mooi hotel weet te runnen! Dit heeft ervoor gezorgd dat we in deze moeilijke tijd geen enkel moment bezorgd zijn geweest om onze spullen, wat een erg fijn gevoel van rust heeft gegeven. Aan Özgen en zijn crew, BEDANKT!!
Na in alle rust afscheid genomen te hebben en veel tijd met onze familie door te hebben gebracht hebben we al vrij snel weer besloten om onze trip voort te zetten. En zo zijn we afgelopen woensdag 15 juli na exact 3 weken weer herenigt met onze reisgenoten, de F800GS (BeastMW) en de G650GS Sertao (BMWacko).
‘Liefde houdt niet op waar het leven eindigt’. (Schopenhauer)
 20150716_135338

Een reactie plaatsen | Geplaatst inNederland/België

19 juli 2015

Een positieve verrassing…

Door bowil2015

Het is gek om een land binnen te reizen waar je al bepaalde gevoelens bij hebt vanwege de verhalen die je erover gehoord hebt, terwijl je er nog nooit geweest bent. En helaas zijn die gevoelens dan ook nog eens niet heel erg positief.

Na het mooie Montenegro, reden we met die gevoelens Albanië in en werden ze de eerste dag ook nog eens versterkt! In Montenegro hadden we besloten in een dag door Albanië te rijden naar Griekenland. Maar gezien de vele kilometers voor 1 dag hadden we uiteindelijk toch de beslissing genomen om ergens halverwege, bij Berat, 1 nacht te blijven. Het werden er uiteindelijk toch 2…
Bij binnenkomst in Albanië namen we voor het eerst sinds Duitsland weer de snelweg. Echter blijkt dat hier iedereen daar gebruik van kan maken… Niet alleen gemotoriseerd verkeer dat harder kan dan 80, maar ook fietsers, scooters, paard en wagen en er staken zelf af en toe kinderen over. Bizar!
Vervolgens kwamen we in de hoofdstad aan, Tirana. Na het lezen van een artikel bleek dit een ‘must see’, terwijl we hadden afgesproken voordat we op pad gingen om de hoofdsteden te vermijden. Niet aan onze afspraak houdend, kwamen we een levend Tetris spelletje binnen gereden. Waar je ieder leeg plekje moest bemachtigen om je zo een weg door het verkeer te kunnen banen. Zo snel als we het spelletje mee konden spelen, probeerden we weer de stad uit te komen. En na wat rustigere B-wegen kwamen we, na een dag in ‘bizar’ verkeer, aan in Berat, een stad die ons positief verraste!
Berat, een oude stad en een echte studentenstad, gebouwd tussen heuvels met een mooie universiteit. Nadat we waren aangekomen bij onze bed & breakfast, waar de gastheer ons hartelijk ontving en we de motoren goed konden neerzetten, gingen we de stad verkennen. Het bleek de tijd voor de verkiezingen en de stad was volledig versierd met vlaggen van politici. Er heerste een opgetogen sfeer en veel mensen kwamen de straat op i.v.m. een toespraak van een politicus op het centrale plein. In de restaurantjes was het gezellig druk en werd er op de meeste plekken redelijk goede ‘electro/house’ muziek gedraaid (hier kregen we een klein tipje van de sluier mee van de ‘raveparty’s’ en ‘festivals’ van Albanië). Zelfs de ouderen konden de muziek waarderen en tipte onder tafel gezellig mee met hun voetjes.
De volgende dag besloten we naar Griekenland te rijden en de kortste route te nemen. Echter werden we op de navigatie weer iets terug geleid en voor ons gevoel reden we daardoor erg om. We besloten google maps te volgen en in een rechte lijn naar Griekenland te rijden. Na een mooie tocht door het heuvelachtige landschap op een goede verharde weg, kwamen we in een klein dorpje waar de weg veranderde in een onverharde weg. Aan lokale bewoners vroegen we de weg en die gaven aan dat we goed gingen.
Het begin van onze 3 uur durend off road avontuur van 15km. De eerste kilometers gingen redelijk vlot en behalve onze tegenliggers, die bestonden uit crossmotoren, buggy’s en jeeps, die een rally reden, en waar we af en toe goed voor moesten uitwijken was de weg redelijk te doen. Na 5 km werd de weg steeds steiler met flink grote los liggende stenen. Omhoog ging redelijk, maar naar benden was het een grote glijpartij waarbij we af en toe op onze zijkant terecht kwamen. Na flink wat vallen en opstaan, door een mooie en ruige natuur, kwamen we aan bij een klein dorpje waar we meteen water kregen aangeboden van een familie. Na een half uur ‘alba-nglish’ en met handen en voeten gesproken te hebben, waren we redelijk uitgerust en begrepen we dat het nog ongeveer een half uur moesten rijden voordat we ‘ashfalt’ tegen zouden komen.
Nog nooit zo blij waren we toen we de donkere verharde weg voor ons zagen liggen. Na nog een mooie tocht op de verharde wegen kwamen we aan in het zuidelijkste kustplaatsje van Albanië, Ksamil. Oké vooruit toch nog een nachtje in Albanië… wederom een erg gastvrij gezin die een bed & breakfast had. De volgende ochtend vroeg richting Griekenland!

 

 

Een reactie plaatsen | Geplaatst inAlbanië